Eπανήλθαν …κλαψομούνηδες;

 Μας το έστειλε ο Κώστας Βενετίδης αναφερόμενος στη σημερινή κατάσταση της ομάδας της πόλης και το καταχωρούμε χωρίς σχόλια και χωρίς να το υιοθετούμε, απλά  χάρη της μιας όψης καταγραφής γεγονότων για το … «γίγνεσθαι τη σήμερον ημέραν»!

 Είχαμε εδώ και καμιά εικοσαριά και βάλε χρόνια τον μακαρίτη τον κυρ Σταύρο με τον γλυκύτατο κυρ Μεθόδιο που τέτοιο καιρό έβγαιναν στα κανάλια μόλις είχαν  αποτύχει τα …πειράματα με τον Γκιγκάνι (αλήθεια που νάναι αυτός) και τον Πάνο Λατκανίδη (που  μάλλον μας έχει αφήσει χρόνους) και τροφοδοτούσαν την πόλη με ελπίδα για καλύτερες μέρες στην ομάδα ποδοσφαίρου. Μέσα από χαρές και κλαψουρίσματα τα οποία κατέγραψε η ιστορία μέσα από τηλεοπτική εκπομπή του επίσης μακαρίτη Λάκη.

Με τα πολλά τα κλάψε κλάψε, έσκασε μύτη ο επίσης μακαρίτης (μα τι μνημόσυνο είναι τούτο σήμερα) Αλέξης και σήκωσε κεφάλι η ομάδα.

 Είκοσι ολόκληρα χρόνια πέρασαν χωρίς κλάψα, αλλά με περίσσιο …γλυφο τέτοιο στο  νέο καθεστώς που υμνήθηκε  μέχρι τα ουράνια από τους γνωστούς κόλακες που πήραν θέσεις από τα τσαντίρια που διαμένουν, στα επίσημα και ας τους πόναγε η μέση τα … «αυλοκούτσαυλα» από το γλύψε-σκύψε, ώσπου ο κύκλος έκανε ακριβώς 360 μοίρες!

 Και ξαναείδαμε κλάψες. Τις ξεκίνησε ο κυρ γιώργος,  τις συνέχισε ο κυρ νίκος… Ακολούθησαν ο κυρ γιαννης, ο έτερος κυρ γιώργος και από κοντά ο «έλ’ αλέκο».

 Ο κυρ βαγγελης εκτός συναγωνισμού. Διαχρονικός…

Και ακολούθησαν οι …ανώνυμοι  εραστές της μυθικής ομάδας.

 

 Κλάψα να ακούσουν  τα αυτιά σας…

 Όμως με κλάψα και με κλαψομούνηδες δεν πάμε πουθενά και αυτό γιατί τα «ουσιαστικά αφεντικά» δεν τα αγγίζει η κλάψα.

 Αρέσκονται μόνο  σε άψογη λειτουργία του πλυντηρίου για να βγαίνει η μπουγάδα καθαρή.

 Καταλάβατε πουλάκια μου;

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΙΧΕ ΓΡΑΨΕΙ…

Ναι, σωστά! Ο Γεωργιανός επιχειρηματίας Τζον Γκιγκάνι παρουσιάστηκε ως νέος μεγαλομέτοχος του ΠΑΣ Γιάννινα το 2003 από τον τότε πρόεδρο της ΠΑΕ, Μάνθο Κολέμπα. Σε κοινή συνέντευξη Τύπου που δόθηκε σε ξενοδοχείο των Ιωαννίνων, ο Κολέμπας τον παρουσίασε ως τον άνθρωπο που θα αναλάμβανε την ομάδα και θα την οδηγούσε σε καλύτερες μέρες

Ο Κολέμπας είχε ήδη συμφωνήσει για τη μεταβίβαση του 51% των μετοχών της ΠΑΕ στον Γκιγκάνι και θεωρούσε τη διαδικασία τελειωμένη υπόθεση, αν και υπήρχαν ερωτήματα για τη νομική φόρμουλα και την επικύρωση από την Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού

Ο Γκιγκάνι έφερε μαζί του και τεχνικό επιτελείο από τη Γεωργία, όπως τον προπονητή Τζεμάλ Γκουγκουσβίλι και άλλους συνεργάτες, δείχνοντας πρόθεση να εμπλακεί ενεργά στην ομάδα

Αμφιβολίες και Εξελίξεις

·         Παρά τις εξαγγελίες, η μεταβίβαση των μετοχών δεν ολοκληρώθηκε ποτέ επίσημα, καθώς υπήρχαν νομικά και διαδικαστικά εμπόδια.

·         Η Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού δεν επικύρωσε την αλλαγή ιδιοκτησίας, και ο Γκίγκανι τελικά αποχώρησε χωρίς να αφήσει ουσιαστικό αποτύπωμα.

·         Το εγχείρημα θεωρήθηκε αποτυχημένο και δημιούργησε ερωτήματα για τη διαχείριση της ΠΑΕ εκείνη την περίοδο.

Ημερομηνία	Εξέλιξη
Άνοιξη 2003	Ο ΠΑΣ Γιάννινα αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Ο πρόεδρος Μάνθος Κολέμπας αναζητά επενδυτή.
Καλοκαίρι 2003	Ο Κολέμπας παρουσιάζει τον Τζον Γκίγκανι ως νέο μεγαλομέτοχο. Ανακοινώνεται συμφωνία για μεταβίβαση του 51% των μετοχών.
Αύγουστος 2003	Συνέντευξη Τύπου σε ξενοδοχείο των Ιωαννίνων: Ο Γκίγκανι εμφανίζεται με τεχνικό επιτελείο από τη Γεωργία.
Σεπτέμβριος 2003	Ο Γκίγκανι φέρνει τον προπονητή Τζεμάλ Γκουγκουσβίλι και άλλους συνεργάτες. Ξεκινά η νέα σεζόν με προσδοκίες.
Οκτώβριος–Νοέμβριος 2003	Η Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού δεν επικυρώνει τη μεταβίβαση. Υπάρχουν αμφιβολίες για την οικονομική επιφάνεια του επενδυτή.
Δεκέμβριος 2003	Ο Γκίγκανι αποχωρεί χωρίς να έχει αποκτήσει επίσημα τις μετοχές. Η ομάδα μένει μετέωρη διοικητικά.
2004	Ο Κολέμπας αποχωρεί από τη διοίκηση. Ο ΠΑΣ συνεχίζει στη Β’ Εθνική με νέα προσπάθεια ανασυγκρότησης.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η κλαψομουνιά

Κλαψομουνιά, κλαψομουνίαση, κλαψομούνιασμα: η τάση που έχουν οι γυναίκες να κλαίγονται με το παραμικρό. Λέγεται και για άντρες.

Από το κλάμα > κλάψα και μουνί (=γυναίκα). ρ.: κλαψομουνιάζω

παράγωγα: κλαψομούνης, κλαψομούνα, κλαψομούνικο, κλαψομούνιασμα, κλαψομουνέικος

Ανάλυση-σχόλιο

Κάποτε οι γυναίκες εξέφραζαν το αδιέξοδό τους με κομιλφό λιποθυμίες. Τώρα που οι καιροί άλλαξαν προς το φεμινιστικότερο δικαίωμα στο να τα πρήζουμε τα του άλλου απροκάλυπτα, το «αααααχ!» της λιποθυμίας αντικαταστάθηκε με γκρίνια, γκρίνια, γκρίνια. Στο μεταξύ, ευθαρσώς πως, η λέξη «γυναίκα» αντικαταστάθηκε με τη σειρά της με τη λέξη «μουνί», άρα η γυναικεία κλάψα έγινε τελικά «κλαψομουνιά» ή «κλαψομούνιασμα» ή «κλαψομουνίαση» (το τελευταίο ακούγεται και σαν αρρώστια, όπως και είναι -από μια άποψη).

Πλην αλλ΄όμως, ωιμέ και φευ!, η κλαψομουνιά χαρακτηρίζει και τον άντρα. Και κει τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Κλαψομούνης άντρας είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να σου τύχει. Δεν ξέρεις με τί έχεις να κάνεις και πώς κι από πού να τον πιάσεις. Γιατί ο κλαψομούνης δεν το κάνει για να κερδίσει κάτι, όπως η γυναίκα. Το κάνει επειδή είναι κλαψομούνης, είναι εκ γενετής ανικανοποίητος και ακαταστάλακτος, έχει την κακιά πλευρά της γυναίκας μέσα του. Να πω επίσης ότι σε κάθε άντρα, όταν αρρωσταίνει με μια απλή γριππούλα ή έναν πονόδοντο, η κλαψομουνιά είναι εκ των ων ουκ άνευ (καλία ήταν αυτό).

Τώρα τι εστί κλαψομουνιά ακριβώς: είναι όταν μας φταίνε όλα, όταν τίποτα δεν μπορεί να γίνει όπως το θέλουμε επειδή και καλά όλοι στέκονται εμπόδιο μπροστά μας, είναι τεσπα μια επιφανειακή εκδήλωση απόγνωσης και του αισθήματος του ανικανοποίητου, είναι αφόρητη γκρίνια, συχνά συνδυασμένη με φάση γούτσου και πιθανόν και με ορμονικές εμπλοκές, τύπου προεμμηνορρυσιακού συνδρόμου (σκέτο μεγαλείο).

Είναι αληθινή κλαψομουνιά όταν το μυαλό δεν μπορεί να σταθεί παρά μόνο στο παράπονο και είναι ψευτοκλαψομουνιά όταν θέλουμε να μας κάνουν το χατήρι ή βαριόμαστε να κάνουμε αυτό που είναι να κάνουμε, ή τεσπα το παίζουμε έτσι γιατί αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος που διαθέτουμε ώστε να μας δώσουν σημασία. Κλαψομουνιάζουμε επίσης όταν ντρεπόμαστε να παραδεχτούμε ότι είμαστε ευτυχισμένοι και όλα μας πάνε καλά. Νομίζουμε έτσι ότι παραέξω δίνουμε ένα προφίλ που δεν θα ξεσηκώσει τον φθόνο του άλλου και το οποίο θα μας εξισώσει με κάποιους λιγότερο ευτυχείς από μας ή θα μας καταστήσει θύμα της ζωής στα μάτια των άλλων, άρα πιο μάγκα, πιο ρεμπέτη, πιο άξιο /-α της προσοχής των.

Η κλαψομουνιά είναι δυστυχώς δομικό στοιχείο του χαρακτήρα όποιας /-ου την φέρει, άρα και δυσκολότατο να την αποβάλει. Προκύπτει από το μέγα αμάρτημα κατά του εαυτού μας: την αδυναμία μας να εντοπίσουμε μέσα μας το μερίδιο ευθύνης που φέρουμε όταν οι καταστάσεις δεν έρχονται όπως θα τις επιθυμούσαμε. Είναι, ως γνωστόν, πιο εύκολο και καθόλου επώδυνο να φταίνε πάντα και μόνο οι άλλοι, άρα και να τους ζητάμε (τα ρέστα ή τα πάντα). Πρόκειται καθαρά για σύμπτωμα ναρκισσιστικού χαρακτήρα.

Γενικά οι γυναίκες θεωρούμαστε κλαψομούνες από φύση. Τις περισσότερες φορές αυτό είναι πολεμική τακτική παρά τρόπος ζωής. Ε, μια και δυο, γίνεται και τρόπος ζωής. Και η αλήθεια είναι ότι πολλοί λυγίζουν μπροστά στην κλαψομουνιά, είτε επειδή τους πείθει ή επειδή θέλουν να ξεμπερδεύουν (νομίζουν) και κάνουν τα χατήρια, μπας και το «θύμα» συχάσει.

Τέλος, η κλαψομουνιά είναι επίσης παρεξηγημένο παράπονο, όταν δηλαδή ο άλλος αντιλαμβάνεται το αίτημά μας μόνο ως τέτοιο. Αυτό συμβαίνει επειδή α. δεν θέλει να παραδεχθεί ότι πράγματι είμαστε ενοχλημένοι από το αντικείμενο του παράπονού μας, β. επειδή δεν μπορεί (φύσει και θέσει) να διακρίνει την παραπάνω αλήθεια, γ. υπεκφεύγει γιατί δεν μπορεί να μας ικανοποιήσει / παρηγορήσει / βρει λύση και το ρίχνει στο ότι αυτό που λέμε είναι κλαψομούνικο.

Η αλήθεια είναι ότι δεν πείθει η κλαψομουνιά ούτε καν αυτόν που την εκφράζει.

Και να μην ξεχνάμε τι είπαν κάποιοι για τον πόνο:

«Οι μικροί πόνοι φλυαρούν, οι μεγάλοι σιωπούν» - Curæ leves loquuntur, ingentes stupent (Σενέκας), και

«Όποιος μπορεί να πει ότι καίγεται έχει απλώς αρπάξει λίγο» -Chi puo dir com'egli arde è in picciol fuoco (Πετράρχης).

Από τον Montaigne και το «Περί Θλίψης» δοκίμιό του όλ' αυτά.

ΥΓ: Οι κακές γλώσσες λένε ότι είμαστε κλαψομούνικος λαός. Το αφήνω στην κρίση σας.

από το ΔΠ, νονός allivegp